Operacja pobrania nerki (nefrektomia), niezależnie od zastosowanej techniki operacyjnej, wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym. Polega na podwiązaniu i odcięciu tętnicy i żyły nerkowej oraz moczowodu pobieranej nerki. Dla zachowania dobrej funkcji hormonalnej nadnercze nie jest usuwane.

Pobieranie nerki może zostać przeprowadzone metodą:

Tradycyjną – otwartą najczęściej pozaotrzewnową:

• z cięcia tylnego-bocznego pod łukiem żebrowym (prawym lub lewym zależnie od tego, która nerka zostanie pobrania), tzw. lumbotomia;
• z cięcia przedniego poniżej łuku żebrowego (prawego lub lewego zależnie od tego która nerka zostanie pobrana);

Wideoskopową:

• z dostępu przez jamę otrzewnową (laparoskopia);
• z dostępu zaotrzewnowego (retroperitoneoskopia);

Od czasu wykonania przez Ratnera i wsp. (USA) w 1995 roku pierwszego laparoskopowego pobrania nerki od żywego dawcy, metoda ta staje się coraz powszechniejszą alternatywą dla otwartego, klasycznego dostępu operacyjnego. Wszyscy autorzy donoszą o wyraźnie mniejszej liczbie powikłań pooperacyjnych tej metody, o mniejszym bólu pooperacyjnym, o szybszej i łatwiejszej rekonwalescencji, o skróceniu okresu hospitalizacji, skróceniu czasu niezdolności do podjęcia pracy oraz lepszym efekcie kosmetycznym. Co więcej, w wielu krajach wprowadzenie technik małoinwazyjnych spowodowało szerszą akceptację społeczną dla tej metody pozyskiwania narządów i zwiększenie liczby żywych dawców.

Większość nefrektomii u żywych dawców wykonuje się obecnie z zastosowaniem techniki wideo skopowej przezotrzewnowej (laparoskopia), albo zaotrzewnowej (retroperitoneoskopia). Niewątpliwą zaletą dostępu wideo skopowego zaotrzewnowego jest możliwość wykonania operacji niezależnie od przebytych w przeszłości operacji brzusznych (laparotomii) i powstałych po nich zrostów. Najważniejszą jednak zaletą tej metody wydaje się zwiększenie marginesu bezpieczeństwa dla dawcy w porównaniu z klasyczną laparoskopią.