Zwykle już kilka godzin po operacji, chory może poruszać się w obrębie łóżka i usiąść, następnego dnia może wstać i chodzić. Od razu rozpoczyna się tzw. rehabilitację oddechową, czyli ćwiczenia wdechowo-wydechowe ze zwiększonym oporem wydechu np. przez zanurzoną pod poziomem wody rurkę, a także rehabilitację ruchową, poprzez ćwiczenia kończyn górnych, klatki piersiowej oraz kończyn dolnych i aktywną pomoc w poruszaniu się. Zwykle dawca jest całkowicie sprawny ruchowo i samodzielny w 3-4 dobie po operacji. W pierwszych dobach, ze względu na ranę operacyjną, pacjent wymaga podawania leków przeciwbólowych, które przy stosowaniu nowoczesnych schematów leczenia przeciwbólowego pozwalają niemal całkowicie kontrolować ból pooperacyjny. Przyjmowanie pokarmów jest uzależnione od metody pobrania nerki. Jeśli nerkę pobrano zaotrzewnowo, bez przecinania otrzewnej, a więc bez otwierania jamy brzusznej, jak to ma miejsce najczęściej, w następnej po operacji dobie można zacząć odżywiać się doustnie. Jeśli otwierano jamę brzuszną, w dobie tej można przyjmować płyny, zaś pokarmy stałe w 2-3 dobie po operacji. Do 2-3 miesięcy, czyli do czasu pełnego zagojenia głębszych warstw powłok brzusznych, nie powinno się podejmować większych wysiłków fizycznych, wymagających zwiększonego napięcia mięśni brzucha i grzbietu, aby zapobiec powstaniu przepukliny pooperacyjnej. Czas ten jest krótszy (ok. 1 miesiąca) przy laparoskopowej metodzie pobrania nerki. Wskazana jest natomiast systematyczna aktywność ruchowa, np. spacery.